Wolni z wolnymi, równi z równymi i zacni z zacnymi.

Rex regnat et non gubernat

  • Thomas Jefferson

    Kiedy obywatele obawiają się swojego rządu, jest to tyrania. Gdy to rząd obawia się obywateli, mamy do czynienia z wolnością.
  • Margaret Thatcher

    Unia Europejska jest skazana na niepowodzenie, gdyż jest czymś szalonym, utopijnym projektem, pomnikiem pychy lewicowych intelektualistów.
  • Włodzimierz Lenin

    Socjalizm to nic innego jak państwowy monopol kapitalistyczny stworzony dla korzyści wszystkich ludzi.
  • Ralph Waldo Emmerson

    Religia jednego wieku staje się literacką rozrywką następnych.
  • Soren Kierkegaard

    Są dwa sposoby w jakie człowiek może dać się ogłupić. Pierwszy to uwierzyć w rzeczy nieprawdziwe. Drugi, to nie wierzyć w prawdziwe.
  • Ayn Rand

    Jako że nie istnieje taki byt, jak “społeczeństwo”, ponieważ społeczeństwo to pewna liczba indywidualnych jednostek, zatem idea, że “społeczny interes” jest ważniejszy od interesu jednostek, oznacza jedno: że interes i prawa niektórych jednostek zyskuje przewagę nad interesem i prawami pozostałych.
  • Terence McKenna

    Skoro już w XIX wieku zgodziliśmy się przyznać, że człowiek pochodzi od małpy, najwyższy czas pogodzić się z faktem, że były to naćpane małpy.
  • Aleister Crowley

    Czyn wole swą, niechaj będzie całym Prawem.

    Nie masz żadnego prawa prócz czynienia twej woli. Czyn ja i nikt inny nie powie nie.

    Każdy mężczyzna i każda kobieta jest gwiazdą.

    Nie ma boga prócz człowieka.

    Człowiek ma prawo żyć wedle swych własnych praw
    żyć tak jak tego chce
    pracować tak jak chce
    bawić się tak jak chce
    odpoczywać tak jak chce
    umrzeć kiedy i jak chce

    Człowiek ma prawo jeść to co chce: pić to co chce: mieszkać tam gdzie chce: podróżować po powierzchni Ziemi tam gdzie tylko chce.

    Człowiek ma prawo myśleć co chce
    mówić co chce: pisać co chce: rysować, malować, rzeźbić, ryć, odlewać, budować co chce: ubierać się jak chce

    Człowiek ma prawo kochać jak chce

    Człowiek ma prawo zabijać tych, którzy uniemożliwiają mu korzystanie z tych praw

    niewolnicy będą służyć

    Miłość jest prawem, miłość podług woli.
  • Anarchizm metodologiczny

    Anarchizm metodologiczny - jest programem (a właciwie antyprogramem), zgodnie z którym należy z wielką ostrożnością podchodzić do każdej dyrektywy metodologicznej, (w tym do samego anarchizmu) bowiem zaistnieć może sytuacja, w której lepiej jest z anarchizmu zrezygnować (aby nie hamować rozwoju wiedzy) niż go utrzymywać.
    Paul Feyerabend
  • Strony

Archive for the ‘Biografie’ Category

Llewellyn H. Rockwell

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 30 Wrzesień 2012

Llewellyn H. Rockwell, Jr. (ur. 1944 w Bostonie) – znany jako Lew Rockwell, amerykański publicysta, teoretyk libertarianizmu i zwolennik szkoły austriackiej w ekonomii, założyciel i prezes Ludwig von Mises Institute (nie mylić z polskim Instytutem Misesa), rzymski katolik.

Był wieloletnim współpracownikiem Rona Paula, a także konsultantem podczas jego kampanii prezydenckiej w 1988 roku.

Jest autorem Speaking of Liberty, zbioru komentarzy publikowanych na stronie internetowej, a także z ramienia Instytutu Misesa wydawcą Journal of Libertarian Studies.

W 1982 roku założył Instytut Ludwiga von Misesa, którego prezydentem pozostał do lata 2009 roku, kiedy to zmienił funkcję na Prezesa Zarządu. Jest także wiceprezydentem Center of Libertarian Studies oraz wydawcą politycznego webloga LewRockwell.com.

Był uczniem Murraya Rothbarda, z którym przyjaźnił się aż do jego śmierci w 1995 roku.

Rockwell reprezentuje w libertarianizmie ruch paleolibertariański (to on był twórcą tego terminu). Jest to wolnościowy radykalizm w kwestiach politycznych i gospodarczych (wpływy szkoły austriackiej), przy umiarkowanym konserwatyzmie kulturowym. Paleolibertarianie są zwolennikami całkowitej prywatyzacji sektora publicznego oraz władzy, czyli monarchii.

Jest przeciwnikiem ekologów, których poglądy określił jako „bezlitosne i mesjanistyczne jak marksizm”.

Posted in Biografie | Otagowane: , | Leave a Comment »

Catherine Ashton agentka KGB?

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 19 Wrzesień 2012

Catherine Margaret Ashton (говноед) agentka KGB – Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Należy do Partii Pracy UK.

Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa – organ Unii Europejskiej odpowiedzialny za prowadzenie Wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony.
—–

Według brytyjskiego dziennika „Daily Mail” baronessa Catherine Ashton, nowo mianowana szefowa dyplomacji UE, za młodu była działaczką lewackiej organizacji Kampania na rzecz Rozbrojenia Nuklearnego (CND). Grupa, która w czasach zimnej wojny domagała się, by Wielka Brytania i inne państwa NATO pozbyły się głowic jądrowych, znajdowała się pod stałą obserwacją brytyjskiego kontrwywiadu.

Uważano ją za „wywrotową” i stanowiącą zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Wielu członków CND, z przewodniczącym Johnem Coksem na czele, należało bowiem do Partii Komunistycznej Wielkiej Brytanii. O sympatie komunistyczne służby podejrzewały również Catherine Ashton, która działała w organizacji w latach 70. i 80. Jak pisze „Daily Mail”, MI5 założyła jej teczkę i poddała ją inwigilacji. Jej kontakty i działania wzbudzały podejrzenia.

Ashton była w CND postacią numer 2. Sprawowała funkcję skarbnika. Utrzymywała kontakty z komunistami z Holandii i Francji. Z dokumentów, do których dotarł „Daily Mail”, wynika, że reprezentowała CND na zjazdach brytyjskiej Partii Komunistycznej i współpracowała z periodykiem „Marxism Today”, który był organem prasowym tego ugrupowania. Występowała przeciw rządowi Margaret Thatcher podczas wojny z Argentyną o Falklandy.

Co ciekawe, organizacja, w której władzach zasiadała świeżo upieczona szefowa unijnej dyplomacji, sprzeciwiała się integracji europejskiej. „Problem ze wspólnym rynkiem polega na tym, że zbliża do siebie uzbrojone państwa NATO, a co za tym idzie – pogłębia podział Europy” – napisano w jednej z licznych broszur propagandowych CND.

Najpoważniejszym zarzutem wysuwanym wobec organizacji były jednak powiązania ze Związkiem Sowieckim. Według przeciwników CND organizacja nie tylko utrzymywała kontakty z Moskwą – poprzez europejskich komunistów i agentów – ale miała być także przez nią opłacana. Catherine Ashton jako skarbnik zdecydowanie odrzucała wówczas te oskarżenia, ale do dziś źródła finansowania grupy pozostają nieznane.

– KGB podczas zimnej wojny pakowała niewyobrażalne pieniądze w pacyfistyczne organizacje działające na Zachodzie. Nie inaczej było w Wielkiej Brytanii – mówi „Rzeczpospolitej” Wiktor Suworow, były sowiecki szpieg, który uciekł na Zachód i na którym do dziś ciąży wydany przez bolszewików wyrok śmierci.

– Moskwie najbardziej zależało właśnie na rozbrojeniu nuklearnym Zachodu. Cel? Osłabić przeciwnika, uczynić go bezbronnym, a samemu zachować swój potencjał – dodaje.

Według autora słynnej powieści „Akwarium” opisującej metody działania sowieckiego wywiadu takie organizacje jak CND były głęboko spenetrowane przez sowieckich agentów.

– Nie oznacza to oczywiście, że wszyscy ich członkowie składali raporty Moskwie. Wtajemniczeni byli na ogół tylko przywódcy i ideolodzy. Reszta to byli naiwni lewicowi idealiści, którzy wierzyli, że służą dobrej sprawie, a w rzeczywistości służyli „imperium zła”. Nazywaliśmy ich pożytecznymi idiotami – podkreśla Suworow.

Gdy w latach 90. otwarto komunistyczne archiwa, okazało się, że jeden z najważniejszych działaczy CND – komunizujący profesor Vic Allen z Uniwersytetu w Leeds – był agentem wpływu Stasi o pseudonimie Fryzjer. W 1988 roku odbył nawet sekretną podróż na Kubę, gdzie został przyjęty przez samego Fidela Castro. W udzielanych po latach wywiadach podkreśla, że jest dumny ze swojej prokomunistycznej działalności.

– Żal mi tych wszystkich intelektualistów z Zachodu. Byli całkowicie zaślepieni, a część z nich do dziś wierzy w stworzone przez komunistyczną propagandę iluzje – mówi Wiktor Suworow.

– Ci ludzie walczyli z rządami swoich demokratycznych krajów, nazywając je faszystowskimi. A jednocześnie zachwycali się wolnością panującą w Związku Sowieckim. A przecież gdyby ktoś w tym „socjalistycznym raju na ziemi” odważył się zrobić to samo co oni i wystąpił przeciwko rządowi, to natychmiast wylądowałby na Syberii – dodaje Suworow.
Rzeczpospolita

http://www.rp.pl/artykul/395885.html

Posted in Biografie, historia | Otagowane: , , , , | Leave a Comment »

Pol Pot- Inside Evil

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 13 Wrzesień 2012

Pol Pot, kolejny zwolennik lewicowej wizji swiata – Znany z brutalności i mordowania milionów ludzi w Kambodży Pol Pot stał się międzynarodowym przestępcą gdy wziął rządy na czele Czerwonych Khmerów. Chociaż nigdy nie został postawiony przed sądem, on i jego zwolennicy zepchneli kraj do najgłębszych otchłani rozpaczy. Łączył surowość Budda, ekstremizm Robespierre’a i doktryne przywództwy Stalina aby uwolnienic fale terroru. Spójrz na Pol Pota w czasie, w którym pieniądze i własność prywatna były nieistniejące.

Posted in Biografie, Film, historia | Otagowane: | Leave a Comment »

The Art of War Sun Tsu

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 3 Wrzesień 2012

The Art of War is an ancient Chinese military treatise that is attributed to Sun Tzu (also referred to as „Sunzi” and „Sun Wu”), a high ranking military general and strategist during the late Spring and Autumn period (some scholars believe that the Art of War was not completed until the subsequent Warring States period. Composed of 13 chapters, each of which is devoted to one aspect of warfare, it is said to be the definitive work on military strategies and tactics of its time, and is still read for its military insights.
The Art of War is one of the oldest and most successful books on military strategy in the world. It has been the most famous and influential of China’s Seven Military Classics: „for the last two thousand years it remained the most important military treatise in Asia, where even the common people knew it by name.It has had an influence on Eastern military thinking, business
tactics, and beyond.

Sun Tzu emphasized the importance of positioning in military strategy, and that the decision to position an army must be based on both objective conditions in the physical environment and the subjective beliefs of other, competitive actors in that environment. He thought that strategy was not planning in the sense of working through an established list, but rather that it requires quick and appropriate responses to changing conditions. Planning works in a controlled environment, but in a changing environment, competing plans collide, creating unexpected situations.
source: http://en.wikipedia.org/wiki/The_Art_of_War

Posted in Biografie, Film, historia | Otagowane: , | Leave a Comment »

Karl Hess

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 21 Sierpień 2012

Karl Hess (ur. 25 maja 1923, zm. 22 kwietnia 1994) – jeden z współtwórców anarchokapitalizmu, ateista, filozof polityki, krytyk systemu podatkowego, dziennikarz, redaktor, autor kilkunastu książek w tym Mostly on the Edge, Dear America, Community Technology i Capitalism for Kids oraz dziesiątek przemówień dla wszystkich najważniejszych Republikanów połowy XX wiekuRicharda Nixona, Dwighta Eisenhowera, Geralda Forda i Barry’ego Goldwatera, który określał go mianem współczesnego Szekspira.

Działalność polityczna

Jako autorowi przemówień senatora Goldwatera przypisuje mu się autorstwo powiedzenia „Ekstremizm w obronie wolności nie jest zbrodnią; umiar w dążeniu do sprawiedliwości nie jest cnotą”. Sam Hess przyznał, że zdanie to znalazł w liście historyka prezydenta Lincolna Harry’ego Jaffa, a była to parafraza cytatu z Cycerona. Goldwater użył go w swoim wystąpieniu po otrzymaniu nominacji Partii Republikańskiej na urząd prezydenta i zgodnie z tym, co pisał Playboy, wypowiedź ta sprawiła, że senator Goldwater stracił wiele głosów.

Po przegranych przez Goldwatera wyborach w 1964 roku (przegrał z Lyndonem Johnsonem), Hess pożegnał się z Partią Republikańską i rozpoczął pracę jako spawacz. Zaczął również pisywać do gazet teksty, w których krytykował wielki biznes, hipokryzję i kompleksy Ameryki.

W 1964 wraz z Murrayem N. Rothbardem przystąpił do lewicowej organizacji Students for a Democratic Society, w ramach której rozpoczął aktywną działalność przeciwko wojnie wietnamskiej, segregacji rasowej (był jednym z nielicznych białych przyjętych do Czarnych Panter – radykalnego ugrupowania murzyńskiego walczącego o równouprawnienie Czarnych) i przymusowemu opodatkowaniu.

Demokratyczny prezydent Johnson niezadowolony z krytyki i faktu, że Hess wcześniej udzielał się w Partii Republikańskiej, polecił IRS (Internal Revenue Service – amerykański urząd skarbowy) skontrolowanie tego zdeklarowanego przeciwnika podatków. Podczas audytu kontroler skarbowy udowadniał, że nieważne, czy w deklaracjach wszystko jest w porządku, ważne, czy jest niezgodne z prawem. Hess w odpowiedzi wysłał do IRS kopię Deklaracji Niepodległości wraz z listem, w którym oświadczył, że nie zamierza więcej płacić podatków.

Urząd skarbowy skonfiskował mu majątek i zajął na poczet zaległych podatków przyszłe zarobki. Gdy Hess w liście zapytał, z czego w takim razie ma żyć, IRS odpowiedział, że jest to już jego problem. Wtedy Hess nauczył się spawać i zatrudnił się w jednej z waszyngtońskich firm w zamian za żywność i miejsce do spania. Obok pracy „zarobkowej” wykonywał też artystyczne rzeźby, z których część trafiła w ręce wytrawnych kolekcjonerów.

W 1968 roku Richard Nixon został wybrany prezydentem USA a senator Barry Goldwater powrócił do kongresu. Ze względu na starą znajomość Hess zgodził się napisać kilka przemówień dla Goldwatera, w których przekonywał do zniesienia obowiązkowego poboru do wojska. Goldwater po lekturze tekstów miał powiedzieć: „Zobaczymy, co powie na to Dick Nixon”. Hess gardził Nixonem i nie chciał sytuacji, w której będzie zależny od jego opinii. Postanowił więc definitywnie zakończyć współpracę z Goldwaterem.

Hess coraz bardziej przekonywał się do anarchistycznych idei pod wpływem rozmów i lektury książek swojego przyjaciela Murraya Rothbarda i prac Emmy Goldman, o których twierdził, że zawierają esencję Ayn Rand bez „tego idiotycznego solipsyzmu, na punkcie którego Rand był tak czuła”.

Działalność pisarska

W latach 1969-1971 wydawał wraz z Rothbardem The Libertarian Forum.

W 1969 roku opublikował w Playboyu artykuł The Death of Politics, uważany za jeden z najważniejszych manifestów libertariańskich, który jak żaden inny przyczynił się do powstania współczesnego ruchu wolnościowego.

Pisał w nim: „Siła i władza będące substytutami zdrowego rozsądku są potworami jakie nękają współczesny świat. Są duchami groźnej i przesądnej przeszłości. A polityka jest ich siostrą. Na przestrzeni czasu była ona zinstytucjonalizowanym zaprzeczeniem zdolności człowieka do wykorzystania jego własnych zdolności dla własnego przetrwania. Istnieje ona wyłącznie dzięki dobrom które w imię wątpliwych celów i tzw. zasad moralnych zdołała skraść kreatywnym i produktywnym ludziom.”

Twierdził, że politycy robią od czasu do czasu dobre rzeczy, ale dopiero wówczas gdy wszystkie wcześniej stosowane przez nich środki zawiodły.

W połowie lat 70. przeprowadził się wraz z żoną z Waszyngtonu do Zachodniej Wirginii, gdzie zamieszkał w zbudowanym przez siebie samowystarczalnym energetycznie domku jednorodzinnym i zaangażował się w programy dobroczynne. Pomagając biednym i pracując z dziećmi z murzyńskich gett zyskał sobie uznanie lokalnej społeczności. Tym samym zrealizował wszystkie swoje życiowe plany – być dobrym przyjacielem, kochankiem, sąsiadem.

W 1992 roku, mimo poważnej choroby serca zgodził się wystartować z listy Libertarian Party na stanowisko gubernatora Zachodniej Wirginii. Spytany przez jednego z dziennikarzy, co zrobi jeśli rzeczywiście zostanie wybrany na to stanowisko (co z powodu problemów z dopuszczeniem do wyborów, wydawało się niemożliwe) odpowiedział – „Zażądam ponownego przeliczenia głosów!”. Tuż po kampanii przeszedł kilka poważnych operacji, po których rozpoczął pracę nad autobiografią „Mostly on the Edge”.

Posted in anarchokapitalizm, Biografie | Otagowane: , , , | Leave a Comment »

Ruth Benedict

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 2 Sierpień 2012

Ruth Benedict z domu Fulton, (ur. 5 czerwca 1887, zm. 17 września 1948) – amerykańska badaczka z dziedziny antropologii.

Jej badania miały wielkie znaczenie dla rozwoju antropologii kulturowej. Jej największe dzieło to Wzory kultury (Patterns of Culture, 1934). Badała plemiona Ameryki Północnej, w tym kalifornijskie plemię Serrano i kanadyjskie Czarne Stopy.

Antropologia według niej to nauka o ludziach żyjących w społeczeństwie, kultura natomiast to syntetyczna i zintegrowana konfiguracja wzorów myślenia (zorganizowana wokół wzoru głównego). Kultura jest niepowtarzalna i niesprowadzalna do swych elementów. Nie można analizować pojedynczych wzorów w oderwaniu od całości.

Inna jej znana praca to studium kultury japońskiej Chryzantema i miecz: wzory kultury japońskiej (The Chrysanthemum and the Sword, 1944).

Była zwolenniczką idei równości człowieka. Sama była biseksualna. W 1914 roku wyszła za mąż za biochemika Stanleya Benedicta. Romansowała z Margaret Mead, amerykańską antropolog i aktywistką.

Posted in Biografie, psychologia | Otagowane: , | Leave a Comment »

Floyd Red Crow Westerman

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 28 Luty 2010

Floyd „Red Crow” Westerman (ur. 17 sierpnia 1936 w Dakocie Południowej, zm. 13 grudnia 2007 w Los Angeles), amerykański aktor, pieśniarz, kompozytor i obrońca praw Indian. Członek plemienia Siuksów (jego imię w języku Dakota brzmi „Kanghi Duta”), zaangażowany (m.in. ze Stingiem) w obronę lasów tropikalnych. Wieloletni działacz Ruchu Indian Amerykańskich (AIM) i Międzynarodowej Rady Indiańskich Traktatów (IITC).

Floyd Red Crow Westerman

Urodzony w plemieniu Siuksów Sisseton-Wahpeton w rezerwacie Lake Traverse Dakocie Południowej, w wieku 5 lat został wysłany do szkoły z internatem i wychowywał się z dala od rodziny i plemienia. Jako pedagog, znawca sztuki i teatru, ukończył Northern State College w Dakocie Pd. i wyjechał do Denver w stanie Kolorado, gdzie żył z gry na gitarze. Trudne doświadczenia z tego okresu stały się przyczyną jego zaangażowania w działalność społeczną na rzecz poprawy warunków życia tubylczych Amerykanów (w AIM, współpracując m.in. z Dennisem Banksem i Johnem Trudellem) oraz jednym z tematów jego późniejszej twórczości. Od starszych kolegów nauczył się grać na gitarze, łącząc z czasem elementy muzyki country i rockaz muzycznymi tradycjami indiańskimi.Występując na muzycznych scenach Kolorado w drugiej połowie lat 60., poznał innego młodego działacza i twórcę z plemienia Siuksów, Vine’a Delorię, Jr. i do fragmentów tekstu z jego głośnej książki Custer Died For Your Sins (Custer umarł za wasze grzechy) nagrał popularny później album o tym samym tytule, poświęcony dramatycznej historii i trudnej sytuacji współczesnych Indian.

W kolejnych dziesięcioleciach koncertował w całych Stanach Zjednoczonych i wielu innych krajach z tak znanymi artystami jak Willie Nelson, Buffy Sainte-Marie, Bonnie Raitt, Joni Mitchell, Harry Belafonte, Kris Kristofferson i Jackson Browne. Ceniony jako muzyk, gitarzysta i kompozytor, coraz więcej czasu poświęcał filmowi, zyskując też uznanie jako aktor grający często role indiańskich wodzów i szamanów, ale podejmujący także inne wyzwania aktorskie. Debiutował jako ojciec Lou Diamond Phillipsa w filmie Renegaci (ang. Renegates). Ogółem ma na koncie ponad 50 charakterystycznych ról filmowych i telewizyjnych oraz udział w kilkunastu filmach dokumentalnych.

Znawcy „nowego kina” indiańskiego pamiętają zapewne jego role w Synu Gwiazdy Porannej i Clearcut (oba z 1991 r.), Zerwanych więzach (1993), Szarej Sowie (1999), czy Strażniku Snów (2003). Fani seriali znają go z odcinków McGyvera, Strażnika Teksasu, Przystanku Alaska czy Archiwum X. Wielu kinomanów mogło zapamiętać jego role w filmach The Doors (1991), Odważny (1997), Truth and Dare (2003), czy Hidalgo (2004). Nie mogło zabraknąć Floyda Westermana w mówiącym o „pokoleniu Wounded Knee” filmie Lakota Woman (1994), a jego głos pojawił się m.in. w pionierskiej produkcji tubylczej Powwow Highway z 1989 r., kreskówce Atlantyda: powrót Milo z 2003 r. i dokumentalnym cyklu 500 Narodów z 1995 r.[1]. Po raz ostatni na ekranie wystąpił w 2006 roku w filmie rodzinnym Tillamook Treasure, grając u boku Maxa Gaila, z którym przyjaźnił się od wielu lat.

W 2000, podczas American Indian Expo został uznany za osobowość roku. W 2007 r. za album „A Tribute to Johnny Cash” wyróżniono go muzyczną nagrodą NAMMY (Native American Music Awards).

W ostatnich latach życia chorował na białaczkę, przeszedł przeszczep płuc i musiał ograniczyć działalność publiczną i artystyczną. Jednak do końca tworzył (m.in. rzeźby głów znanych wodzów Indian w brązie) i angażował się w działania na rzecz tubylczej społeczności, w tym w przygotowania do organizowanego przez Dennisa Banksa i innych jego wieloletnich przyjaciół Najdłuższego Marszu 2008 z San Francisco do Waszyngtonu[1].

Zmarł 13 grudnia 2007 roku w szpitalu w Los Angeles. Pozostawił żonę Rosie, syna i cztery córki. Pochowano go u boku matki w Veblen, w Dakocie Południowej.

Posted in Biografie, szamanizm | Otagowane: | Leave a Comment »

Richard Dawkins

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 28 Luty 2010

Dawkins jest zadeklarowanym ateistą i krytykiem religii. Należy do National Secular Society[48] i Humanist Society of Scotland[49]. Od 1996 jest wiceprezydentem British Humanist Association. Od International Academy of Humanism otrzymał tytuł Humanist Laureate[50]. W 2003 podpisał manifest Humanism and Its Aspirations, opublikowany przez American Humanist Association[51].

Dawkins znany jest z krytyki wobec zarówno religijnych ekstremistów, takich jak muzułmańscy terroryści czy chrześcijańscy fundamentaliści, jak i zwolenników umiarkowanych odłamów religii, a także wierzących naukowców (np. biolog Kenneth Miller, teolog Alister McGrath czy były biskup Oksfordu Richard Harries). Jednakże sam opisuje siebie jako „kulturowo chrześcijanina” i odnośnie tradycji bożonarodzeniowej w Wielkiej Brytanii pisze: „nie należę do tych, którzy chcieliby oczyścić nasze społeczeństwo z naszej chrześcijańskiej historii. Jeśli w ogóle istnieje takie zagrożenie to, jak sądzę, jego źródłem są konkurencyjne religie, a nie ateiści”[52]. Napisał też, że „jesteśmy winni Jezusowi oddzielenie jego prawdziwie oryginalnej i radykalnej etyki od tego nadnaturalnego nonsensu, za którym w sposób nieunikniony opowiadał się jako człowiek swojej epoki” i zaproponował hasło „Ateiści dla Jezusa”[53].

Jest ważnym uczestnikiem publicznej debaty dotyczącej relacji pomiędzy nauką a religią, szczególnie po ukazaniu się książki Bóg urojony, która szybko osiągnęła największy nakład z jego wszystkich książek. Ten sukces wydawniczy jest czasem uważany za wyznacznik zmiany współczesnego ducha czasów (Zeitgeist), zasadniczy element obecnego wzrostu popularności literatury ateistycznej[54][55].

Uważa edukację za podstawowe narzędzie w zwalczaniu religijnych dogmatów i indoktrynacji. Dotyczy to także zwalczania niektórych stereotypów, dlatego przyswoił termin „bright” jako sposób na stworzenie pozytywnego wizerunku ludzi posiadających naturalistyczny światopogląd[56]. Jak zauważa, podobny sukces osiągnęły feministki w wyzwoleniu języka z szowinistycznych stereotypów. Stwierdza również, że takie sformułowania jak dziecko katolickie czy dziecko islamskie powinny zostać uznane za społeczny absurd, tak jak np. dziecko marksistowskie, bo dzieci nie powinny być segregowane według religijnych przekonań rodziców[57].

Jest przekonany, że ateizm jest logiczną konsekwencją zrozumienia ewolucji[58], a religii nie można pogodzić z nauką[59]. W książce Ślepy zegarmistrz pisze:

Przed Darwinem ateista mógł więc tylko powiedzieć w ślad za Hume’em: „Nie umiem wyjaśnić złożoności obiektów biologicznych. Wiem tylko, że Bóg nie stanowi dobrego wyjaśnienia. Musimy więc czekać w nadziei, że ktoś wpadnie na jakiś lepszy pomysł”[…] Chociaż więc, logicznie rzecz biorąc, można było być ateistą już przed Darwinem, dopiero Darwin sprawił, że ateizm jest w pełni satysfakcjonujący intelektualnie[60].

W eseju Wirusy umysłu z 1991 (gdzie po raz pierwszy użył pojęcia „zarażonego wiarą” – faith-sufferer) napisał, że teoria memetyki może posłużyć do analizy i wyjaśnienia zjawiska wierzeń religijnych i pewnych cech powszechnie występujących w religiach, jak np. przekonanie o karze jaka czeka niewiernych. Według Dawkinsa wiara będąc stanowczym przekonaniem, które w żaden sposób nie jest oparte na dowodach jest jednym z największych zagrożeń dla współczesnej cywilizacji[61].

Po atakach 11 września zapytany, jak świat mógł się zmienić odpowiedział:

Wielu z nas widziało religię jako nieszkodliwy zabobon. Wierzenia religijne były wprawdzie pozbawione jakichkolwiek wspierających je dowodów, ale uważaliśmy, że skoro ludzie potrzebowali takiej protezy dla pocieszenia, to gdzie tu jest krzywda? 11 września zmienił to wszystko. Ujawnił, że wierzenia religijne nie są nieszkodliwym zabobonem, że mogą być śmiertelnie niebezpiecznym zabobonem. Niebezpiecznym, ponieważ daje ludziom niezachwianą pewność co do własnych racji. Niebezpiecznym, ponieważ daje im odwagę by zabijać siebie, co automatycznie usuwa naturalną przeszkodę w zabijaniu innych. Niebezpiecznym dlatego, że uczy wrogości wobec innych ludzi tylko dlatego, że odziedziczyli inny rodzaj duchowej tradycji. I niebezpieczny również dlatego, że wszyscy uznaliśmy, że religii należy się ten bezwarunkowy i wyjątkowy dla religii szacunek zwalniający ją od normalnego krytycyzmu. Skończmy wreszcie z tym cholernym szacunkiem![6].

W styczniu 2006 Dawkins przedstawił negatywny wpływ religii na społeczeństwo w dwuczęściowym programie dokumentalnym „The Root of All Evil?” (tytuł wybrany przez producenta, Dawkins wielokrotnie wyrażał niezadowolenie z tego powodu)[62]. Krytycy wytknęli fakt, że w filmie zbyt wiele uwagi poświęca się marginalnym postaciom i ekstremistom, a konfrontacyjny styl niepotrzebnie zaostrzył jego wymowę[63][64]. Dawkins odrzuca te stwierdzenia mówiąc, że wystarczająco duża liczba umiarkowanych przedstawicieli religii pojawia się w mediach każdego dnia i to zapewnia odpowiedni balans dla ekstremistów, których on przedstawił. Zauważa również, że ktoś kto ma opinię ekstremisty w umiarkowanym religijnie kraju, w innym, konserwatywnym religijnie kraju, mógłby należeć do głównego nurtu[65]. Niewłączone do programu rozmowy z prof. McGrathem i biskupem Harrisem zostały przez RDF udostępnione online[66].

W 2006 roku napisał książkę pt. Bóg urojony (The God Delusion), w której stwierdza, że nie ma żadnych przesłanek, by uznać za wiarygodną teorię nadnaturalnego stworzyciela, a wierzenia religijne mają charakter zbiorowego urojenia, czyli trwałych i błędnych przekonań utrzymujących się nawet w obliczu oczywistych, zaprzeczających im dowodów. Jak stwierdził, wydanie Boga urojonego jest prawdopodobnie kulminacją jego krytyki wobec religii[67][68][69]. Do listopada 2007 r. angielskie wydanie osiągnęło nakład 1,5 miliona egzemplarzy i zostało przetłumaczone na 31 języków[70], co czyni ją jego najbardziej popularną książką. Została pozytywnie oceniona m.in. przez noblistę, chemika Sir Harolda Kroto, psychologa Stevena Pinkera i noblistę, biologa Jamesa D. Watsona[71].

Oksfordzki teolog Alister McGrath twierdzi, że Dawkins nie zna się na teologii chrześcijańskiej i dlatego nie jest w stanie inteligentnie połączyć ze sobą religii i wiary[72]. W odpowiedzi Dawkins pyta „czy musisz poczytać o skrzatologii, żeby nie wierzyć w skrzaty (w oryginale: leprechauny)?”[73] a w wydaniu w miękkiej oprawie Boga urojonego odnosi się do amerykańskiego biologa PZ Myersa, który żartował z tego sposobu argumentacji nazywając je „Odpowiedzią dworzanina” („Courtier’s reply”)[74]. Dawkins przyznaje, że chrześcijańska teologia jest pusta i jedyną dziedziną, która mogłaby przyciągnąć jego uwagę są dowody na istnienie Boga. Krytykuje McGratha za całkowity brak argumentów na poparcie swoich wierzeń poza samym stwierdzeniem, że nie można udowodnić, że są błędne[75]. Dawkins i McGrath wzięli udział także w debacie w 2007 na Sunday Times Literary Festival[76].

Inny chrześcijański filozof, Keith Ward, zajmował się podobną tematyką w wydanej w 2006 r. książce Is Religion Dangerous?, atakując tezy Dawkinsa i innych, którzy widzą zagrożenie w religii. Bóg urojony był również krytykowany przez filozofa Johna Cottinghama z University of Reading[77]. Niektórzy komentatorzy, jak np. etyk Margaret Somerville[78], twierdzą, że atak na religię przeprowadzony przez Dawkinsa jest stanowczo przesadzony[79] i zapewniają, że trwające na świecie konflikty i tak miałyby miejsce bez religii z powodów ekonomicznych i kontrowersji terytorialnych. Jednakże obrońcy Dawkinsa twierdzą, że taka argumentacja dowodzi tylko kompletnego niezrozumienia tego, co Dawkins napisał. W czasie debaty w Radio 3 Hong Kong pisarz David Nichols, przewodniczący Atheist Foundation of Australia, stwierdził, że Dawkins nie dowodził wcale tego, iż religia jest źródłem całego zła, tylko pisał, że jest „niepotrzebną częścią tego, co jest złe”[80]. Sam Dawkins powiedział, że jego zastrzeżenia wobec religii nie biorą się z tego tylko, że jest przyczyną wojen i przemocy, ale mają źródło także w fakcie, iż religia daje ludziom wymówkę, by trwać przy przekonaniach nie opartych na żadnych dowodach[81].

Carson Holloway w National Review Online twierdzi, że Dawkins angażuje się w „nieodpowiedzialny i nieracjonalny dogmatyzm”, wypowiadając się na tematy leżące poza zasięgiem nauki, a jego zaprzeczenie idei pełnego znaczenia wszechświata wynika z dogmatycznej wrogości wobec tych, którzy widzą cel w samym wszechświecie; na co Dawkins odpowiada, że „istnienie Boga jest taką samą teorią naukową jak każda inna”[82]. Nie zgadza się również z koncepcją Goulda „non-overlapping magisteria” (NOMA) i podobnymi koncepcjami proponowanymi przez angielskiego astrofizyka Martina Reesa, uznającego bezkonfliktowe współistnienie nauki i religii, określając to jako „czysto polityczną zagrywkę w celu przyciągnięcia umiarkowanych religijnie ludzi do obozu nauki”[83].

Rees uważa, że ten zasadniczy atak na całą religię w niczym nie pomaga[84]. Robert Winston obawia się, że przez Dawkinsa nauka traci szacunek[85]. Odnosząc się do twierdzenia Reesa Dawkins pyta „jaką znajomość przedmiotu mogą zaoferować teologowie gdy chodzi o podstawowe kwestie kosmologiczne, której nie mieliby naukowcy?”[86][87]. Ponadto pisze: „istnieje diametralna różnica pomiędzy przekonaniem, którego można bronić odwołując się do dowodów i logiki, a przekonaniem nie wspartym na niczym poza tradycją, autorytetem lub objawieniem”. Jest dla niego zagadką, jak można być naukowcem i zachować religijność[88][89][10][90][91][92].

Terry Eagleton, w zamieszczonej w „London Review of Books” recenzji „Boga urojonego”, pisze o Dawkinsie, że od czasów Bertranda Russella nie było nikogo, kto bardziej zasługiwałby na określenie „zawodowy ateista”[93] Porównano go też do niemieckiego biologa Ernsta Haeckela[94].

http://pl.wikipedia.org/wiki/Richard_Dawkins

Posted in Ateizm, Biografie | Otagowane: , | Leave a Comment »

Alicja i królik

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 16 Lipiec 2009

Tego zdjęcia nie zrobiłem ja i prawdopodobnie nie mógłby go zrobić nikt z nas. Przedstawia ono Alicję trzymającą w ręce królika za którym miała podążać.

Ktoś narzuca nam taki właśnie sposób życia – gonienie za królikiem, którego tak naprawdę nie możemy złapać..

„Szukamy drogi do szczęścia a szczęście jest drogą”

Złudny choć prawdziwy w dzisiejszym świecie wers Pelsona. Tak naprawdę mało kto w młodym wieku zastanawia się poważnie co będzie robił w przyszłości, goni jakiegoś królika, którego postawił sobie za cel ale nie zastanawia się tak naprawdę dokąd on biegnie..

Wielu dorosłych ludzi, wydawałoby się ustatkowanych w życiu, ciągle za czymś goni, ciągle czegoś im brakuje i gdzieś „podążają”, tylko gdzie?

Tempo dzisiejszego życia nie jest przypadkiem, komuś zależy żeby ludzie w pędzie zapominali o tym co najważniejsze… Dookoła „skrzywiony” świat. Nie tak dawno ludziom przyświecały zupełnie inne wartości niż dziś, więcej było w nich powagi, odwagi, patriotyzmu, uczuć wzniosłych, potrzeb duchowych. Dziś świat się zlaicyzował, wzniosłe uczucia czy potrzeby duchowe są wyśmiewane, zanika patriotyzm na rzecz globalizmu i wspólnoty światowej..

Trzeba to sobie odważnie powiedzieć Elitami światowymi, które wyznaczają dzisiejsze trendy kieruje Diabeł – odwieczny przeciwnik Boga, dlatego wyśmiewane są Boże przykazania i niszczona wiara wśród ludzi, ośmieszana w mediach i internecie, nagłaśniane afery z udziałem duchownych, wielu ludzi ma już skrzywiony obraz religii a to zjawisko będzie postępować dalej i dalej aż do całkowitej zagłady ludzkości, jeśli ludzie w porę się nie opamiętają i nie uświadomią sobie komu tak naprawdę służą w codziennej gonitwie za pieniądzem – mamonem .

http://wadiusz.fotolog.pl/12,2008,archiwum.html

Posted in Biografie | Leave a Comment »

Andy Kaufman- I’m From Hollywood

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 1 Grudzień 2008

Posted in Biografie | Otagowane: , | Leave a Comment »