Wolni z wolnymi, równi z równymi i zacni z zacnymi.

Rex regnat et non gubernat

  • Thomas Jefferson

    Kiedy obywatele obawiają się swojego rządu, jest to tyrania. Gdy to rząd obawia się obywateli, mamy do czynienia z wolnością.
  • Margaret Thatcher

    Unia Europejska jest skazana na niepowodzenie, gdyż jest czymś szalonym, utopijnym projektem, pomnikiem pychy lewicowych intelektualistów.
  • Włodzimierz Lenin

    Socjalizm to nic innego jak państwowy monopol kapitalistyczny stworzony dla korzyści wszystkich ludzi.
  • Ralph Waldo Emmerson

    Religia jednego wieku staje się literacką rozrywką następnych.
  • Soren Kierkegaard

    Są dwa sposoby w jakie człowiek może dać się ogłupić. Pierwszy to uwierzyć w rzeczy nieprawdziwe. Drugi, to nie wierzyć w prawdziwe.
  • Ayn Rand

    Jako że nie istnieje taki byt, jak “społeczeństwo”, ponieważ społeczeństwo to pewna liczba indywidualnych jednostek, zatem idea, że “społeczny interes” jest ważniejszy od interesu jednostek, oznacza jedno: że interes i prawa niektórych jednostek zyskuje przewagę nad interesem i prawami pozostałych.
  • Terence McKenna

    Skoro już w XIX wieku zgodziliśmy się przyznać, że człowiek pochodzi od małpy, najwyższy czas pogodzić się z faktem, że były to naćpane małpy.
  • Aleister Crowley

    Czyn wole swą, niechaj będzie całym Prawem.

    Nie masz żadnego prawa prócz czynienia twej woli. Czyn ja i nikt inny nie powie nie.

    Każdy mężczyzna i każda kobieta jest gwiazdą.

    Nie ma boga prócz człowieka.

    Człowiek ma prawo żyć wedle swych własnych praw
    żyć tak jak tego chce
    pracować tak jak chce
    bawić się tak jak chce
    odpoczywać tak jak chce
    umrzeć kiedy i jak chce

    Człowiek ma prawo jeść to co chce: pić to co chce: mieszkać tam gdzie chce: podróżować po powierzchni Ziemi tam gdzie tylko chce.

    Człowiek ma prawo myśleć co chce
    mówić co chce: pisać co chce: rysować, malować, rzeźbić, ryć, odlewać, budować co chce: ubierać się jak chce

    Człowiek ma prawo kochać jak chce

    Człowiek ma prawo zabijać tych, którzy uniemożliwiają mu korzystanie z tych praw

    niewolnicy będą służyć

    Miłość jest prawem, miłość podług woli.
  • Anarchizm metodologiczny

    Anarchizm metodologiczny - jest programem (a właciwie antyprogramem), zgodnie z którym należy z wielką ostrożnością podchodzić do każdej dyrektywy metodologicznej, (w tym do samego anarchizmu) bowiem zaistnieć może sytuacja, w której lepiej jest z anarchizmu zrezygnować (aby nie hamować rozwoju wiedzy) niż go utrzymywać.
    Paul Feyerabend
  • Strony

Ukrainische Hilfspolizei / Ukraińska Policja Pomocnicza

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 24 września 2016

Ukraińska Policja Pomocnicza (niem. Ukrainische Hilfspolizei, ukr. Українська поліція допоміжна) – ukraińska kolaboracyjna formacja policyjna na terenie Generalnego Gubernatorstwa podczas II wojny światowej.

220px-ukrainian_shuma_1942

Ein Bataillon der Ukrainischen Hilfspolizei 1942

Formacja została powołana zarządzeniem Hansa Franka z dnia 17 grudnia 1939. W Dystrykcie Galicja utworzona rozporządzeniem władz Generalnego Gubernatorstwa z dnia 18 sierpnia 1941 w miejsce ukraińskiej milicji.

Policja współpracowała z niemieckimi formacjami policyjnymi – posterunki UPP podlegały komendantom dystryktów Ordnungspolizei. Pełniła ona pomocnicze funkcje w:

  • utrzymywaniu ładu i porządku wśród ludności cywilnej
  • kontrolowaniu ruchu ludności
  • ściąganiu kontyngentów
  • ściganiu szmuglerów
  • poborze ludzi do wyjazdu na roboty przymusowe do Niemiec
  • ochronie obiektów, linii kolejowych i kwater niemieckich funkcjonariuszy
  • zwalczaniu partyzantki sowieckiej i polskiej konspiracji
  • tropieniu ukrywających się Żydów
  • egzekucjach i pacyfikacjach, pilnowaniu obozów jenieckich, karnych i gett, udział w likwidacji gett.
  • Ukraińska Policja Pomocnicza obsadzała posterunki na terenach z przewagą ludności ukraińskiej. Jej liczebność wynosiła około 6 tysięcy funkcjonariuszy.

bemont

Składała się niemal w całości z Ukraińców (w tym byłych funkcjonariuszy Policji Państwowej), a działała w rejonach z przewagą ludności ukraińskiej. W dystrykcie lubelskim obsadzała około 40 posterunków (w Landkreis Hrubieszow: Busno, Czerniczyn, Dołhobyczów, Dubienka, Grabowiec, Hołubie, Hostynne, Hrubieszów, Kryłów, Lubycza Królewska, Łuszczów, Mieniany, Mircze, Modryń, Moniatycze, Poturzyn, Sahryń, Szczepiatyń, Szychowice, Uchanie, Telatyn, Tuczapy, Werbkowice; w Landkreis Bilgoraj: Aleksandrów, Biłgoraj, Biszcza, Bukowina, Cieplice, Dzików, Frampol, Księżpol, Kuryłówka, Łuków, Obsza, Obżanka, Potok Górny, Tarnogród; w Landkreis Chelm: Chełm, Rakołupy, Wyryki; w Landkreis Zamosc: Jacznia, Łaszczów), a w dystrykcie krakowskim około 20 (m. in. Bircza, Jawornik Ruski, Komańcza, Kuźmina, Medyka, Olszany, Wojtkowa). Mniejsze posterunki liczyły 5-7 funkcjonariuszy, większe do ponad 20 policjantów. Posterunki umieszczano zazwyczaj w budynkach murowanych, o wzmocnionych oknach i drzwiach. Otaczano je okopami ze schronami i stanowiskami broni maszynowej, oraz zasiekami.

Kadry dla UPP szkolono na kursach w Zakopanem i Chełmie oraz w szkołach policyjnych w Krakowie i Lublinie. W lecie 1941 szkoły zlikwidowano, a w ich miejsce utworzono 1 października 1941 we Lwowie Centralną Szkołę Ukraińskiej Policji Pomocniczej. Przeprowadzono również dwa kursy oficerskie w szkole oficerskiejPolicji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa w Nowym Sączu.

Duża część funkcjonariuszy policji ukraińskiej była równocześnie członkami Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Po sierpniu 1944 roku część dezerterów z pomocniczej policji ukraińskiej zasiliła szeregi Ukraińskiej Powstańczej Armii.

Ukraińska Policja Pomocnicza umundurowana była w mundury SS, Wehrmachtu oraz pozostałych służb militarnych III Rzeszy[potrzebny przypis]. Na czapkach tych formacji widniał okrągły znak z żółtym tryzubem na niebieskim tle[potrzebny przypis].

Udział w Holocauście

Niemcy wykorzystywali również Ukraińską Policję Pomocniczą do organizowania i bezpośredniego udziału w egzekucjach ludności żydowskiej. Pełniła ona tę funkcję nie tylko na ziemiach ukraińskich, ale także polskich, białoruskich i litewskich. Ukraińscy policjanci byli strażnikami w obozach koncentracyjnych[5], a także czynnie uczestniczyli w likwidacji gett żydowskich.

W latach 1941 – 1943 Niemcy z powszechnym udziałem policji ukraińskiej dokonali likwidacji ludności żydowskiej. Policja ukraińska uczestniczyła we wszystkich czynnościach procesu zagłady.

Według szacunków profesora Stefana Possony’ego, bazującego na dokumentach izraelskiego Instytutu Jad Waszem, w różnych akcjach antyżydowskich (masowych egzekucjach, deportacjach itp.) wzięło udział około jedenastu tysięcy Ukraińców[8], którzy w służbie niemieckiej i przy udziale jednostek niemieckich wymordowali na samym tylko Wołyniu i Małopolsce Wschodniej 450.000 Żydów.

Pacyfikacje wsi i prześladowania Polaków

Od początku działalności Ukraińska Policja stała się jednym z narzędzi terroru okupacyjnego. 5 marca 1940 roku Hans Frank odnosząc się do problemu polskiego ruchu oporu powiedział:

W rozwiązaniu tych problemów przyjdzie wam z pomocą 600 tys. Ukraińców, wrogów Polski od kolebki. Będziemy świadomie przyciągać tych Ukraińców i angażować ich do policji oraz służb publicznych. Mamy pod ręką sokoły, które nie będą oszczędzać Polaków.

Ukraińska Policja Pomocnicza wzięła udział w aresztowaniach polskiej inteligencji w Stanisławowie. Następnie wzięła udział w przewiezieniu zatrzymanych na miejsce kaźni do Czarnego Lasu, gdzie Gestapo z Hansem Krügerem na czele dokonało egzekucji około 200 osób, głównie nauczycieli w sierpniu 1941 r.

We Lwowie na przełomie lutego i marca 1944 ukraińscy policjanci dokonali szeregu zabójstw Polaków, aby zdobyć polskie dokumenty umożliwiające im ucieczkę i nowe życie na Zachodzie. Dopiero odwetowa akcja Nieszpory przeprowadzona przez AK powstrzymała mordy.

Marcus Wendel (19 January 2014). „Schutzmannschaft Bataillone”

Schutzmannschaft Battalion 118

118 Batalion Schutzmannschaft (SchutzmannschaftsBtl 118) – batalion policyjny, sformowany na wiosnę 1942 w Kijowie z byłych żołnierzy Kurenia Bukowińskiego (wcześniej wcielonych do 3. kompanii 115. batalionu Schutzmannschaft) oraz z byłych żołnierzy sowieckich, werbowanych w obozach jenieckich. Część służących w batalionie (wśród nich Grigorij Wasiura) brała udział w zbrodniach w Babim Jarze. Ochotnikom wstępującym do jednostki obiecywano służbę naUkrainie w rejonie Kijowa.

Dowódcą batalionu był Sturmbannführer Erich Körner, jego zastępcą Konstanty Smowski. Szefem sztabu był Emil Zass, jego zastępcą Grigorij Wasiura. W praktyce, z powodu złego stanu zdrowia Körnera, dowództwo operacyjne należało do Wasiury.

Kureń Bukowiński, Буковинський курінь – ukraińska jednostka utworzona przez OUN-M w końcu lipca 1941 z uczestników przeciwbolszewickiego powstania naBukowinie.

Po trzech tygodniach funkcjonowania władzy ukraińskiej na Bukowinie została ona zajęta przez Rumunię. Władze rumuńskie zlikwidowały wszystkie działające organizacje ukraińskie i rozpoczęły represje. Działacze ukraińscy wyruszyli więc do Kijowa przez Horodenkę, Kamieniec Podolski, Bar, Żmerynkę i Winnicę. Po drodze organizowano grupy tworzące administrację ukraińską i organizujące życie społeczne (np. kpt. Petro Zachwałynskyj dowodził policją Kijowa, Orest Masykewycz został burmistrzem Mikołajewa). Dowódcą kurenia był Petro Wojnowskyj.

Pod koniec 1941 Kureń Bukowiński został połączony z Kureniem Kijowskim, a następnie zlikwidowany przez władze niemieckie. Jego działaczy wcielono do 115batalionu policyjnego (część również do 109 i 118).

Kureń ten najprawdopodobniej wziął udział w rozstrzeliwaniach Żydów w Babim Jarze; następnie jego członkowie w szeregach batalionów policyjnych dokonali wielu masakr cywilów na terenie obecnej Białorusi

OUM-M

OUN-M (Melnykowcy) – nazwa frakcji (później niezależnej organizacji) Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, powstałej ostatecznie w lipcu 1940 w Krakowie. Nazwa pochodzi od nazwiska przywódcy Andrija Melnyka.

We wrześniu 1939 r. tzw. Krajowy Prowid (Zarząd Krajowy) OUN pod kierownictwem Lwa Rebeta odmówił jednak kategorycznie wykonania polecenia zarządu zagranicznego OUN (pod kierownictwem Andrija Melnyka) wszczęcia powstania antypolskiego, jako dywersji na rzecz Niemiec.

Rebet uważał, że wobec paktu Ribbentrop-Mołotow będzie to działanie wyłącznie w interesie ZSRR, którego uważał za głównego przeciwnika Ukrainy. Decyzja Rebeta podjęta w zastępstwie Bandery (Stepan Bandera został po wybuchu wojny wypuszczony 13 września 1939 z więzienia w Brześciu nad Bugiem (gdzie odbywał wyrok dożywotniego więzienia za zorganizowanie zabójstwa ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego) – zaaprobował następnie decyzję Rebeta) była podstawą rozłamu w OUN na frakcję OUN-M (Andrij Melnyk, Omelan Senyk) i OUN-B (Stepan Bandera, Łew Rebet, Jarosław Stećko – banderowcy).

Bandera po krótkim pobycie w Rzymie przybył do Krakowa. Doprowadził do zwołania w dniach 9 i 10 lutego 1940 roku krajowej konferencji OUN, gdzie zażądano ustąpienia ze stanowiska Melnyka. Kiedy to nie nastąpiło, banderowcy zwołali w Krakowie osobny II Wielki Kongres OUN, co doprowadziło w lipcu 1940 do rozłamu na dwie frakcje:

OUN–R (OUN-B), tzw. frakcja rewolucyjna (banderowcy)
OUN–M, frakcja melnykowska (melnykowcy)

Rozłam w Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.

Zwolennicy Melnyka stali na dotychczasowych pozycjach ideologicznych, zaś pod względem politycznym zamierzali pozostawać lojalnymi sojusznikami Trzeciej Rzeszy.

Oddziały zbrojne OUN-M zaczęto formować w marcu 1943, a na naradzie aktywu w maju 1943 w Ławrze Poczajowskiej uchwalono powołanie „Wojskowych Oddziałów”. Utworzono tzw. „bazy”, tj. jedną w postaci dwóch sotni w powiecie krzemienieckim (M. Danyluka Błakytnego i M. Nedzwećkiego Chrona), drugą w powiecie włodzimierskim (jedna sotnia O. Biłego Arijca) i trzecią o charakterze rajdowym (Wołyncia).

Żywot melnykowskich formacji zbrojnych był krótki, bowiem po nieudanych próbach przeciągnięcia melnykowców do szeregów OUN Bandery, oddziały Melnyka zostały rozbite przez banderowców pod dowództwem Iwana Kłymyszyna „Kruka” i Petra Olijnyka „Eneja” 7 lipca 1943, a grupa Wołyncia rozbrojona w sierpniu 1943. Kadrę dowódczą melnykowców banderowcy zamknęli w obozie o zaostrzonym rygorze i tych, którzy odmówili podporządkowania się OUN Bandery, po pewnym czasie rozstrzelali. Pozostali działacze poukrywali się, a siatka organizacyjna zanikła.

Jesienią 1943 melnykowcy zaczęli odtwarzać organizację i w tym czasie doszli do porozumienia z Niemcami, tworząc u ich boku Wołyński Legion, przemianowany później na Ukraiński Legion Samoobrony.

Oprócz tego w Bieszczadach w 1944 utworzono oddział im. hetmana Pawła Połubotka

2nd Ukrainian Battalion of FFI

In the spring of 1944 due to the Soviet counteroffensive Battalion 118 and Battalion 115 (Ukrainian only) were merged together around East Prussia into a single battalion with up to 600 men. In August 1944, all of them were transported by train to Besançon in France to form the 30th Waffen Grenadier Division of the SS along with other Ukrainian formations. While in the village of Valderharn, some members made contact with the French partisans from FFI and one night the majority deserted to join them. They named themselves the 2nd Ukrainian „Taras Shevchenko” battalion of the French Forces of the Interior (le 2e bataillon ukrainien des Forces françaises de l’intérieur, Groupement Frontière, Sous-région D. However, the French after the war wanted to send them back to Russia in accordance with their international agreements, therefore many of the former volunteers continued service in the French Foreign Legion to avoid repatriation.

Atrocities and war crimes

Due to participation in a series of pacification actions, some members of Schutzmannschaft Battalion 118 have been later accused of committing most brutal atrocities and war crimes during World War II. The Khatyn massacre occurred in Khatyn, a village in Belarus, in the Lahojsk district, Minsk Voblast. On March 22, 1943, the population of the village was massacred by Battalion 118.

In an article on the Khatyn massacre, Lund University historian Per Anders Rudling, relying on KGB interrogation reports released in 2008, wrote that the Schutzmannschaft Battalion 118 filled a farmer’s barn with civilians, set it on fire, and used a machine gun to kill the civilians who tried to escape the flames:

“One witness stated that Volodymyr Katriuk was a particularly active participant in the atrocity: he reportedly lay behind the stationary machine gun, firing rounds on anyone attempting to escape the flames”.

A Soviet Union war-crimes trial in 1973 heard that three members of the Schutzmannschaft Battalion 118 killed a group of Belarusian loggers earlier that day, suspecting they were part of a popular uprising. „I saw how Ivankiv was firing with a machine-gun upon the people who were running for cover in the forest, and how Katriuk and Meleshko were shooting the people lying on the road,” the witness said. The Schutzmannschaft Battalion 118 was chiefly responsible for the creation of German „dead zones”. The dead zone policy involved exterminating communities suspected, or capable of aiding theSoviet partisans who had launched ambushes against Nazi forces in Belarus.

buk_impr1

buk_impr4

buk_impr5

buk_impr2

Українська допоміжна поліція


Ukrainische Wachmannschaft eines Torfwerks

Украї́нська допоміжна́ полі́ція — назва поліції порядку, створеної німецькою окупаційною владою вГенеральній губернії. Діяла вже з кінця 1939 (поширена назва — Украї́нська полі́ція) у громадах з більшістю українського населення.

У Дистрикті Галичина була створена розпорядженням уряду Генеральної губернії від 18 серпня 1941, замість української народної міліції. При кінці німецької окупації чисельність всієї Української допоміжної поліції (УДП) у Генеральній губернії становила трохи більше 5 000 осіб (у тому числі 120 старшин), плановане її число у Галичині (6 000) ніколи не було досягнуто через брак охочих служити в ній. Поліція була призначена для утримування ладу й порядку серед місцевого населення, але її повноваження були обмежені діями інших загонів місцевої поліції: зондердінсту (з фольксдойчерів), кримінальної (кріпо), охорони залізниць (баншуц), охорони підприємств (веркшуц).

Українська допоміжна поліція (як і польська поліція) підлягала комендантові німецької поліції порядку (Орднунґсполіцай — ОРПО) при уряді Генеральної губернії в Кракові та в дистриктах. В осідках округ було утворено окружні, а в повітах — повітові команди, які підлягали окружним чи повітовим станицям ОРПО. Крайової команди не було. Найвищим рангом старшиною української допоміжної поліції був майорВолодимир Пітулей, окружний комендант у Львові (а його заступником — сотник Л. Огоновський). У Львові діяла Поліційна школа (українським комендантом її був сотник І. Козак), яка за три роки свого існування перешколила всіх поліцаїв і кандидатів до служби.

Престиж Української допоміжної поліції завдяки німецьким окупантам був низький. Її озброєння було цілком недостатнє; одна рушниця на двох поліцаїв і 10 набоїв на одну рушницю; оплата старшин і поліцаїв була низька[1], а забезпечення родин майже не було.

Андрій Кордан, котрий з осені 1941 року по весну 1944 року служив в різних відділках Української допоміжної поліції, а потім разом з понад 70 товаришами по зброї під командуванням заступника повітового коменданта поліції з міста Рава-Руська Івана Шпонтака перейшли до УПА, де створили основу сотні «Залізняка», про свою поліцейську службу згадував так:

На початках, у перші дні служби, ми не мали визначеної зброї. Кожний озброювався, як хотів. Зброї було багато, тому що большевицька арміякидала її, тікаючи чи здаючись німцям у полон. «…» Першою службовою зброєю були австрійські кріси, так звані «манліхери». Комендант виділив під розписку кожному з нас по одному такому крісу та десть штук набоїв. У разі використання набою треба було письмово звітувати про те, на що і де використав його. У той же час ми отримали інструкції щодо нашої служби. Був наказ конфіскувати всі військові речі, які залишились по большевиках, а головне — зброю та амуніцію. Конфісковане слід було відправляти до повітової команди, бо якщо німецьке гестапо, що мало необмежені права, знаходило присвоєну військову річ, її власникам загрожувала смертна кара.

Андрій Кордан «Козак» «Один набій з набійниці. Спомини вояка УПА з куреня Залізняка». Упорядник — Микола Дубас.. — Торонто-Львів, 2006.

Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: