Wolni z wolnymi, równi z równymi i zacni z zacnymi.

Rex regnat et non gubernat

  • Thomas Jefferson

    Kiedy obywatele obawiają się swojego rządu, jest to tyrania. Gdy to rząd obawia się obywateli, mamy do czynienia z wolnością.
  • Margaret Thatcher

    Unia Europejska jest skazana na niepowodzenie, gdyż jest czymś szalonym, utopijnym projektem, pomnikiem pychy lewicowych intelektualistów.
  • Włodzimierz Lenin

    Socjalizm to nic innego jak państwowy monopol kapitalistyczny stworzony dla korzyści wszystkich ludzi.
  • Ralph Waldo Emmerson

    Religia jednego wieku staje się literacką rozrywką następnych.
  • Soren Kierkegaard

    Są dwa sposoby w jakie człowiek może dać się ogłupić. Pierwszy to uwierzyć w rzeczy nieprawdziwe. Drugi, to nie wierzyć w prawdziwe.
  • Ayn Rand

    Jako że nie istnieje taki byt, jak “społeczeństwo”, ponieważ społeczeństwo to pewna liczba indywidualnych jednostek, zatem idea, że “społeczny interes” jest ważniejszy od interesu jednostek, oznacza jedno: że interes i prawa niektórych jednostek zyskuje przewagę nad interesem i prawami pozostałych.
  • Terence McKenna

    Skoro już w XIX wieku zgodziliśmy się przyznać, że człowiek pochodzi od małpy, najwyższy czas pogodzić się z faktem, że były to naćpane małpy.
  • Aleister Crowley

    Czyn wole swą, niechaj będzie całym Prawem.

    Nie masz żadnego prawa prócz czynienia twej woli. Czyn ja i nikt inny nie powie nie.

    Każdy mężczyzna i każda kobieta jest gwiazdą.

    Nie ma boga prócz człowieka.

    Człowiek ma prawo żyć wedle swych własnych praw
    żyć tak jak tego chce
    pracować tak jak chce
    bawić się tak jak chce
    odpoczywać tak jak chce
    umrzeć kiedy i jak chce

    Człowiek ma prawo jeść to co chce: pić to co chce: mieszkać tam gdzie chce: podróżować po powierzchni Ziemi tam gdzie tylko chce.

    Człowiek ma prawo myśleć co chce
    mówić co chce: pisać co chce: rysować, malować, rzeźbić, ryć, odlewać, budować co chce: ubierać się jak chce

    Człowiek ma prawo kochać jak chce

    Człowiek ma prawo zabijać tych, którzy uniemożliwiają mu korzystanie z tych praw

    niewolnicy będą służyć

    Miłość jest prawem, miłość podług woli.
  • Anarchizm metodologiczny

    Anarchizm metodologiczny - jest programem (a właciwie antyprogramem), zgodnie z którym należy z wielką ostrożnością podchodzić do każdej dyrektywy metodologicznej, (w tym do samego anarchizmu) bowiem zaistnieć może sytuacja, w której lepiej jest z anarchizmu zrezygnować (aby nie hamować rozwoju wiedzy) niż go utrzymywać.
    Paul Feyerabend
  • Strony

Czym powinni zajmować się przyjaciele wolności?

Posted by psychoneurocybernauta w dniu 23 lutego 2009

Lew Rockwell, założyciel i prezes Instytutu Misesa w Auburn w Alabamie

Czy droga do wolności wiedzie przez stanowiska we władzach państwa? Jaką drogę zawodową powinien obrać libertarianin?

Lew Rockwell – uczeń Rothbarda, przeciwnik scentralizowanego państwa, autor sześciu książek i tysięcy artykułów o tematyce libertariańskiej – podejmuje próbę odpowiedzi na te ważne ze względów teoretycznych i praktycznych pytania w Mises Daily z 20 kwietnia 2004.

Z pozoru odpowiedź wydaje się prosta. Jeśli chcesz coś zmienić w polityce, wpłynąć na funkcjonowanie państwa, to idź do rządu. Okazuje się jednak, że wybór tej drogi grozi tym, czym groziło wejście w posiadanie pierścienia we Władcy Pierścieni Tolkiena: nie można już z tej drogi zrezygnować, tak jak z największą niechęcią rezygnowało się z władzy i uroków, jakie oferował pierścień. Istnieje na to wiele przykładów. Chrześcijańska prawica w USA z lat osiemdziesiątych weszła w struktury władzy z zamiarem poluzowania państwowego jarzma. W 20 lat później ci sami ludzie pracują w Departamencie Edukacji, w Białym Domu, albo uczestniczą w opracowaniu uchwały dotyczącej napaści na inne państwo. Pewien urzędnik, który przysięgał kiedyś wierność Rothbardowskiej ekonomii politycznej, współpracuje teraz z władzami okupacyjnymi w Iraku. Wielu Murzynów – byłych niewolników – zaproszonych do udziału we władzy po wojnie secesyjnej pozostawało w rządzie dla wygody i prestiżu, mimo że ich pierwotnym celem była emancypacja Czarnych.

Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego znacznie bardziej prawdopodobne jest, że państwo przeciągnie na swoją stronę libertarianina, niż że libertarianin zmieni od środka państwo? Jedyną funkcją państwa jest utrzymywanie aparatu represji i przymusu. Jest to cecha dystynktywna państwa, to, co decyduje, że państwo jest państwem. Dlatego państwo reaguje przyjaźnie na argumenty za zwiększeniem jego wpływów, a wrogo na wszelkie głosy mówiące o tym, że jego władza i represyjność powinny być ograniczone. Próba reformowania państwa przez uczestnictwo we władzy musi prowadzić do flirtu z aparatem przymusu i ostatecznie do przyjęcia postaw, którymi jeszcze niedawno zdecydowanie się gardziło. Wejście w szeregi biurokracji po to, żeby walczyć z biurokracją, uczestnictwo w rządzeniu państwem w celu jego ograniczenia jest jak gaszenie pożaru za pomocą zapałek i benzyny. Państwo można skłonić do pewnych zmian, ale nie na drodze przyjacielskiej perswazji. Motywem działania państwa jest strach. Politycy mogą się wycofać z planowanej podwyżki podatków lub odstąpić od wprowadzenia nowych regulacji, ale tylko wtedy, gdy obawiają się niezadowolenia społecznego. Tak było w przypadku zniesienia prohibicji albo uchylenia ograniczenia prędkości na drogach do 55 mil na godzinę.

Polem działania wolnościowca nie jest więc władza. Libertarianin powinien kierować swoją aktywność w sferę gospodarki i szeroko pojętej edukacji. Problemowi strategii działań na rzecz wolności wiele uwagi poświęcił Murray N. Rothbard. Podkreślał on, że nigdy nie należy poświęcać celów długofalowych na rzecz korzyści doraźnych. Nie oznacza to, że nie należy się cieszyć z jednoprocentowej obniżki podatku. Nie można jednak pozwolić się wciągnąć w polityczne targi. Nie wolno uznać za właściwe zniesienia złego podatku po to, by zastąpić go lepszym. To bowiem oznaczałoby posłużenie się środkiem (podatkiem), który jest sprzeczny z ostatecznym celem (jakim jest zniesienie podatków). Strategia na rzecz wolności, którą przedstawia Rothbard sprowadza się do czterech zasad: 1) zwycięstwo wolności jest naczelnym celem politycznym; 2) właściwym przygotowaniem do osiągnięcia tego celu jest żarliwe umiłowanie wolności; 3) do celu należy dążyć stosując najszybsze i najefektywniejsze środki; 4) stosowane środki nigdy nie mogą stać w sprzeczności z naczelnym celem.

Libertarianie działający w pierwszej połowie XX wieku wiedzieli, w jaki sposób przeciwstawiać się etatyzmowi. Zajmowali się biznesem i publicystyką. Pisali książki. Głosili poglądy na arenie kultury. Pomnażali majątki w celu finansowania prasy, szkół, fundacji i instytucji edukacyjnych. Rozwijali działalność gospodarczą, żeby budować zaporę dla centralnego planowania. Zostawali nauczycielami i profesorami. Mieli wspaniałe rodziny i dbali o wykształcenie swoich dzieci.

Ta droga jest nadal aktualna. Tysiące młodych ludzi, którzy właśnie odkrywają ideę wolnościową, powinny trzymać się z daleka od władz centralnych i uwodzicielskich uroków rządzenia. Oczywiście, jeśli libertarianin zatrudniony w urzędzie ds. gospodarki przestrzennej twierdzi, że działa w dobrym celu, to niewątpliwie tak jest. Powstaje jednak pytanie, o ile bardziej przysłużyłby się sprawie, gdyby porzucił swoje stanowisko i napisał demaskatorski artykuł o przekrętach w biurokracji. Jeden taki celny atak na państwowy urząd może przynieść większą zmianę niż dziesięciolecia kreciej roboty wewnątrz struktur władzy.

Pracę dla rządu zostawmy więc socjalistom, reformatorom społecznym i keynesistom. Ta ścieżka kariery jest zaprojektowana dla nich i stanowi ich naturalny żywioł, ponieważ zaspokaja ich ambicję kontrolowania społeczeństwa za pomocą rządu.

Nasza droga jest inna. Potrzebujemy więcej profesorów, właścicieli przedsiębiorstw, ojców i matek, działaczy religijnych. Partia wolności jest przyjacielem gospodarki i kultury, a nie państwa. Gospodarka i kultura stanowią naszą ojczyznę; one są bazą dla reform społecznych i zasadniczej zmiany systemu. Nie można z góry przewidzieć, jakie działania na rzecz wolności powinny podjąć poszczególne osoby. Pewne jest tylko, że zwolennicy wolności nie powinni wiązać swojej kariery z uczestnictwem we władzach centralnych. Państwo może wyłącznie wciągnąć ludzi miłujących wolność w swoje tryby i ich wchłonąć, albo odtrącić na dobre.

Opublikowano w: Witold Falkowski.
Advertisements

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: